به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند /  کسی در این سرای ما چرا نظر نمی دهد

شخصی ریاضت بسیار کشید و فن اژدها کشی آموخت .

جهان را بگشت و چون اژدهایی نیافت به تعلیم آن پرداخت  .

(به نقل از معلم فیزیک)

مدتی است که این آقا سورینا آپ نمی کرد و وقتی علتش رو پرسیدم و جوابم رو داد گفتش که خودش نمی تونه علتش رو بگه و من علتش رو براتون بگم .

هر که در کوچه ی شان دکه ی بقالی هست / بهتر آن است که هرگز به خیابان نرود

سیب خوب است ولی آدم عاقل هرگز / بهر آوردن یک سیب به لبنان نرود

ادکلن چیز قشنگی ست نه در جوجه کباب / عطر خوب است اگر توی فسنجان نرود

ذکر آوارگی قصه ی مجنون کافی است / بعد از این هیچ کسی سمت بیابان نرود

گر که با« این» بشود مشکل هر کس آسان / شرط عقل است که هرگز عقب« آن» نرود*

* استاد ناصر فیض

اما انگار صاحب قلبم مرا دریافت و زنده ماندنش را به من اطمینان داد . پس از نو خواهم نوشت .

اما من فهمیدم و لمس کردم حتی این فهم را ، که لحظاتی بد تر از آن هم وجود دارد . اینکه آن موعد فرا برسد و آن فرد نمیرد . در این صورت لحظات انتظار همیشگی خواهد شد و هر شب باید با این نگرانی به خواب رفت که مبادا فردا صبح برای دیدن او دیر شده باشد .

آری ، این است دلیل شکستنم . و اکنون من در اعتصابم و تا وقتی که مطمئن نشوم که واقعا مرگ است انتخاب او یا زندگی و زندگی را تا آخرین جرعه خواهد نوشید نخواهم نوشت . تنها دلیل نوشتنم اوست و بی او دست به قلم نخواهم برد و این فضای دروغین و کاغذ و قلم را خواهم بوسید و برای همیشه خداحافظی خواهم کرد از آنها و آنها را خواهم سوزاند و با آتش آنها خانه ام را گرم خواهم کرد و روی خاکسترش خواهم رقصید و گریه خواهم کرد .

        پیشْ پیشْ درآمد  ( مقدّمه ای بر پيش درآمد )

بالاخره با تمام کمبودها و کاستی ها و ناپختگی هاش این وبلاگ رو افتتاحش کردم

چیزهای زیادی در این پست می خواستم بنویسم . می خواستم سلامی کنم . اما  چه جای سلام است وقتی از بهترین دوست خویش برای همیشه خداحافظی می کنی و من بعد برای ملاقات اوجای شیرینی ... آبی باید ببری تا قبرش را بشویی و شاید اشک آهی به هدیه. ببخشید ...از شدت گریه نمی توانم ادامه دهم .... 

                                                                                                           .